Antrenörlük Sporda Psikososyal Alanlar II Çocuk ve Genç Sporcularda Antrenörlük Konu Anlatımı

Çocuk ve genç sporcularda antrenörlük, yetişkin sporcuya uygulanan programın küçültülmüş biçimi değildir.

İkinci kademe kaynak anlatımı bu başlığı gelişim modelleriyle destekler.

Spora katılımın gelişimsel modelinde örneklem yılları, eğlence ve oyun odaklı katılım, düşük oranda planlı antrenman ve birçok sporla temel düzeyde etkileşim üzerinden anlatılır.

Bu dönem, çocuğun hareket etmeyi sevmesi, farklı beceriler denemesi ve spora olumlu bağ kurması açısından önemlidir.

Elit sporcu gelişimi yolunda özelleşme ve yatırım yılları daha sonra gelir.

Özelleşme döneminde amaçlı oyun ile amaçlı alıştırma birlikte yer alır; yatırım yıllarında ise tek spor ve daha yüksek antrenman odağı belirginleşir.

Bu sıra, çocuk ve genç sporcularda erken uzmanlaşma kararının dikkatle düşünülmesi gerektiğini gösterir.

Erken uzmanlaşma yüksek oranda antrenman odaklıdır ve oyun önceliği azalır.

Her sporcu için aynı yol uygun değildir.

Uzun süreli sporcu gelişimi modeli de fiziksel, biyolojik ve psikolojik belirleyicilerin dikkate alınmasını ister.

Beden okuryazarlığı, temel hareket becerileri, temel spor becerileri ve daha sonra antrenman yapmayı öğrenme gibi aşamalar sporcunun gelişim düzeyine uygun ilerlemesini sağlar.

Kaynak anlatımı, antrenörlerin yalnız kronolojik yaşa göre yetenek belirlemesinin yanlış olabileceğini vurgular.

Bu nedenle antrenör, çocuğun gerçek gelişimini gözlemlemelidir.

Çocuk ve genç sporcularla çalışan antrenör güvenli sosyal ve fiziksel çevre kurmalı, akran zorbalığını önlemeli, açık iletişim kullanmalı ve sporcunun deneme yapmasına alan açmalıdır.

Hata, öğrenmenin parçası olarak görülmeli; aşağılama veya sürekli eleştiri kullanılmamalıdır.