TUS Anatomi Konu Anlatımı

Anatomi dili standart anatomik pozisyonla başlar: kişi ayakta, yüz ve avuçlar öne, üst ekstremiteler yanda, ayaklar ileri bakar. Sagittal düzlem sağ-sol, frontal düzlem ön-arka, transvers düzlem üst-alt bölümler oluşturur. Superior-inferior, anterior-posterior, medial-lateral, proximal-distal, superficial-deep ve ipsilateral-contralateral terimleri konumu karşılaştırmalı olarak tanımlar. Fleksiyon-ekstansiyon, abduksiyon-adduksiyon, iç-dış rotasyon, pronasyon-supinasyon gibi hareketler belirli düzlem ve eksenlerle ilişkilidir. Sistematik anatomi organ sistemlerini, bölgesel anatomi aynı bölgedeki komşulukları, kesitsel ve radyolojik anatomi ise üç boyutlu yapıyı görüntü düzleminde okur. Terimin anlamı, incelenen yapı ve referans noktasıyla birlikte kullanılmalıdır.

Kas-iskelet sistemi anatomisi, kemik, eklem ve kas bilgisini ayrı ad listeleri olarak değil, hareketin yapısal altyapısı olarak birlikte okur. Resmi çekirdek kapsam hareket sistemi içinde osteoloji, artroloji ve miyoloji eğitimini aynı yetkinlik alanına yerleştirir; bu nedenle TUS çalışmasında bir kemiğin yüzeyi, bir eklemin hareket sınırı ve bir kasın fonksiyonu aynı klinik akıl yürütmenin parçalarıdır. Bu başlıkta güçlü öğrenme, yapıyı bölgeye ve harekete bağlamakla oluşur. Üst ve alt ekstremite, gövde ve baş-boyun topografisi çalışılırken kemik belirteçleri, eklem ilişkileri ve kas düzeni birlikte düşünülmelidir.

Sinir sistemi merkezi sinir sistemi, periferik sinir sistemi ve işlevsel olarak somatik-otonom bölümler üzerinden haritalanır. MSS beyin ve omurilikten; PSS kranial-spinal sinirler, ganglionlar ve periferik reseptörlerden oluşur. Afferent yollar duyuyu merkeze, efferent yollar motor yanıtı perifere taşır. Arka kordon-medial lemniskus sistemi ince dokunma, vibrasyon ve bilinçli propriosepsiyonu; anterolateral sistem ağrı ve sıcaklığı; kortikospinal yol istemli hareketi iletir. Bu yollar farklı düzeylerde çapraz yaptığı için lezyonun tarafı yalnız belirtiye bakılarak değil, çaprazlaşma düzeyiyle birlikte belirlenir. Otonom sistemde sempatik çıkış torakolomber, parasempatik çıkış kraniosakraldir; hedef organa çoğunlukla iki nöronlu zincirle ulaşılır.

Toraks, abdomen ve pelvis diyafram, fasya, periton, damar-sinir ağları ve kanallar üzerinden kesintisiz bir bütündür. Diyaframın ana geçitleri VCI için T8, özofagus ve vagal trunkuslar için T10, aorta ve torasik kanal için T12 düzeyleriyle hatırlanır. Toraksta plevra-akciğer ile mediastendeki kalp, büyük damar, trakea ve özofagus ilişkisi; abdomende intraperitoneal ve retroperitoneal organların damar ve mezenter bağlantısı; pelviste giriş-çıkış, pelvik taban, üreter, rektum ve genital organ komşulukları birlikte izlenir. Somatik gövde duvarı ağrısı ile visseral ve yansıyan ağrı ayrılır. En güvenli çalışma yöntemi, bir yapı veya boşluğu kesitlerde kraniyalden kaudale takip edip damar, sinir, lenf ve olası yayılım yollarını aynı anda eşlemektir.