Antrenörlük Hareket ve Antrenman Bilimleri I Dayanıklılık ve Dayanıklılık Antrenmanı Konu Anlatımı

Dayanıklılık, bir sporcunun fiziksel etkinliği belli bir süre sürdürebilmesi, yorgunlukla baş edebilmesi ve yüklenmelerden sonra yeniden performans gösterebilmesiyle ilgilidir.

Bu özellik çoğu zaman uzun mesafe koşularıyla düşünülür; fakat spor ortamında dayanıklılık daha geniştir.

Bir basketbolcunun maç boyunca savunma yoğunluğunu koruması, bir futbolcunun tekrar eden koşulardan sonra doğru karar verebilmesi ya da bir yüzücünün teknik formunu bozmadan setleri tamamlaması dayanıklılık kapasitesiyle ilişkilidir.

Dayanıklılığın temelinde enerji üretimi ve oksijen kullanımı yer alır.

Aerobik sistem, uzun süreli ve görece düşük-orta şiddetteki çalışmalarda öne çıkar; vücudun oksijeni kullanarak enerji üretmesine dayanır.

Daha yüksek şiddetli ve kısa süreli yüklenmelerde anaerobik katkı artar.

Ancak antrenman uygulamasında bu sistemler tamamen ayrı çalışmaz; sporcunun yaptığı işe göre farklı oranlarda devreye girer.

Antrenör için önemli olan, çalışmanın hangi enerji gereksinimini hedeflediğini bilmektir.

Dayanıklılık antrenmanı farklı yöntemlerle geliştirilebilir.

Sürekli koşu veya benzeri kesintisiz çalışmalar genel aerobik temeli oluşturabilir.

Aralıklı çalışmalar, yüklenme ve dinlenme bölümlerinin düzenli değişimiyle sporcunun daha yüksek tempolara uyum sağlamasına yardım eder.

Tempo, süre, dinlenme aralığı ve tekrar sayısı sporcunun yaşına, branşına ve antrenman geçmişine göre seçilmelidir.

Yeni başlayanlarda aşırı uzun ve monoton yüklenmeler yerine kontrollü, teknik kaliteyi bozmayan ve ilerleyici çalışmalar daha sağlıklıdır.

Dayanıklılık gelişimi yalnızca antrenmanda daha çok zorlanmakla oluşmaz.

Uyku, beslenme, hidrasyon ve toparlanma planı da bu kapasitenin parçasıdır.

Aşırı yorgun sporcu dayanıklılık kazanmak yerine hareket kalitesini ve motivasyonunu kaybedebilir.