DUS Ortodonti Alışkanlıklar ve Maloklüzyon Konu Anlatımı

Alışkanlıklar ve maloklüzyon, ortodontide davranışsal bir ayrıntı değil, fonksiyonel düzensizliklerin klinik kapanışla ilişkisini kuran temel bir başlıktır.

Ortodonti çekirdek müfredatı fonksiyonel düzensizlikler bölümünde anormal yutkunma, anormal dil postürü, parmak veya dudak emme ve ağız solunumu alışkanlığını açıkça sayar.

Bu başlıkların aynı grupta bulunması, alışkanlıkların dişsel ve iskeletsel sınıflamalardan bağımsız ezberlenmemesi gerektiğini gösterir.

DUS tarzı soruda doğru ayrım çoğu zaman alışkanlığın kendisi ile onunla karışabilecek yapısal, TME, diş sürme veya sabit tedavi başlıklarını ayırmaktır.

Kaynakta anormal yutkunma, parmak veya dudak emme, yetersiz dudak kapanışı, fonksiyonel laterognati, fonksiyonel Sınıf II maloklüzyon, fonksiyonel Sınıf III maloklüzyon ve fonksiyonel derin kapanış TT ve K düzeyleriyle birlikte yer alır.

TT, hastanın tanı ve tedavisinin tüm sürecini yönetebilme düzeyini; K ise korunma gereksinimlerini tanımlama ve koruyucu önlemleri alabilme düzeyini ifade eder.

Bu kodlama, fonksiyonel alışkanlık ve maloklüzyon ilişkisinin yalnızca tanımlanacak bir bulgu olmadığını, korunma ve tedavi planlamasıyla birlikte ele alınacağını gösterir.

Bütün fonksiyonel başlıklar aynı düzeyde değildir.

Adenoid vejetasyon ve makroglossi kaynakta T düzeyinde verilir; T, tanı koyma ve sonrasında tedavi için yönlendirebilme düzeyini ifade eder.

Bu ayrım klinik güvenlik açısından önemlidir.

Ortodontist bu durumları maloklüzyon bağlamında tanır ve tedavi planıyla ilişkilendirir; ancak kaynak bu başlıklarda her ayrıntılı medikal ya da cerrahi yönetimi ortodontik girişim olarak sunmaz.

Bu yüzden öğrenci, ağız solunumu alışkanlığı ile adenoid vejetasyonun aynı klinik düşünce hattında olabileceğini, fakat yetkinlik düzeyi ve yönlendirme mantığının farklı olduğunu ayırt etmelidir.

Girişimsel yetkinlikler alışkanlıkların yönetiminde iki önemli araç sunar.

Myofonksiyonel terapi, koruyucu ve durdurucu ortodontik uygulamalar arasında kas egzersizleri ve oral screen gibi örneklerle yer alır.

Habit breaker ise aynı grupta alışkanlık kırıcı olarak tanımlanır.

Bu iki başlık, alışkanlığın yalnızca hastaya öğüt vermekle yönetilmediğini, gerekli olguda koruyucu-durdurucu ortodontik yaklaşımın parçası olabileceğini anlatır.

Kaynak bu işlemleri birinci kıdem ve girişimsel düzey 4 ile verir; bu da konunun temel uygulama alanı olarak görüldüğünü gösterir.

Alışkanlıkların maloklüzyonla ilişkisini kurarken, fonksiyonel ve yapısal düzensizlikleri birbirine karıştırmamak gerekir.

Fonksiyonel laterognati, fonksiyonel Sınıf II ve fonksiyonel Sınıf III maloklüzyon fonksiyonel düzensizlikler içinde yer alır.

Buna karşılık iskeletsel Sınıf II veya Sınıf III anomaliler, sagittal yöndeki düzensizlikler altında ayrı klinik yetkinliklerdir.

Bu ayrım sınavda önemlidir çünkü aynı kapanış görünümü fonksiyonel bir kayma, alışkanlıkla ilişkili bir davranış veya iskeletsel bir büyüme problemi üzerinden tartışılabilir.

Müfredatın dilinde güvenli yaklaşım, önce problemin fonksiyonel mi, iskeletsel mi, dişsel mi olduğunu sınıflamak, sonra tedavi ailesini seçmektir.

Yetersiz dudak kapanışı ve anormal dil postürü gibi yumuşak doku-fonksiyon başlıkları da aynı nedenle dikkat ister.

Kaynak bu başlıkları fonksiyonel düzensizlikler içinde konumlandırır; böylece maloklüzyon değerlendirmesinde dudak, dil, yutkunma ve solunum fonksiyonlarının okklüzal bulgudan ayrılamayacağını ima eder.

Ancak kaynak ayrıntılı etiyolojik oran, süre-eşik değeri veya alışkanlığın hangi yaşta hangi kuvvetle hangi deformiteyi oluşturacağı gibi iddialar vermez.

Bu yüzden güvenli konu anlatımı, alışkanlıkların yönünü ve klinik sınıflamasını öğretir; kanıtlanmamış nicel eşikleri eklemez.