Antrenörlük Sporda Öğrenme ve Öğretme II Öğretim İlkeleri Konu Anlatımı

Öğretim ilkeleri, sporcunun öğrenmesini kolaylaştırmak için antrenörün izlediği temel yönelimlerdir.

İkinci kademe kaynak anlatımı, bunları ayrı bir madde listesi şeklinde değil, etkili antrenörlük davranışları içinde ele alır.

Bu nedenle konu, ezberlenecek kuru ilkelerden çok, antrenörün sahada nasıl davranacağıyla ilgilidir.

Sporcu merkezli yaklaşım, güvenli çevre oluşturma, saygı ve sevgiyle yaklaşma, iyi davranışlar sergileme, gelişim farklarını gözlemleme ve etkili iletişim kurma öğretim ilkelerinin ana eksenini oluşturur.

Sporcu merkezlilik, öğretimin başlangıç noktasıdır.

Antrenör plan yaparken sporcunun ihtiyacını, isteğini, fikrini ve gelişim düzeyini dikkate alır.

Bu ilke, sporcunun keyfine göre program yapmak anlamına gelmez; hedef ile sporcunun gerçek durumu arasında bağ kurmak anlamına gelir.

Güvenlik ilkesi de aynı derecede önemlidir.

Kaynak, antrenörün güvenli sosyal ve fiziksel çevre oluşturmada birincil sorumluluğa sahip olduğunu vurgular.

Güvenli olmayan ortamda sporcu denemekten çekinir, hata yapmaktan korkar ve öğrenme yüzeysel kalır.

Açıklık ve odak ilkesi, iletişimle ilgilidir.

Antrenör iletmek istediği mesajı anlaşılır biçimde söylemeli, odak noktasından uzaklaşmamalı ve çatışmayı büyütmeden yapıcı bir yol izlemelidir.

Sporcuya verilen dönüt, hem neyin yanlış olduğunu hem de bir sonraki denemede neyin değişeceğini göstermelidir.

Bu dönüt aşağılayıcı değil geliştirici olmalıdır; kaynak anlatımı sürekli eleştirme, dalga geçme ve başarısızlığa uğratma davranışlarının sakıncalı olduğunu özellikle belirtir.

Gelişim uygunluğu da öğretim ilkesidir.

Kronolojik yaş tek başına yeterli ölçüt değildir; sporcunun motor, bilişsel ve duygusal gelişimi gözlenmelidir.

Antrenör, bir alıştırmayı gerektiğinde basitleştirir, gerektiğinde zorlaştırır ve sporcuya uygun tempo kurar.

Bu ilkeler birlikte düşünüldüğünde öğretim, antrenörün bilgi vermesiyle sınırlı kalmaz.