Mali Müşavirlik Para Politikası ve Maliye Politikası Konu Anlatımı

Para ve maliye politikası, makroekonomik istikrarı sağlamak için kullanılan iki ana araç grubudur.

Para politikası merkez bankasının denetimindedir ve para arzı, faiz oranı, zorunlu karşılıklar, açık piyasa işlemleri ve likidite yönetimi üzerinden çalışır.

Ekonomide durgunluk riski varsa genişletici para politikasıyla likidite artırılabilir; bu durumda faizlerin düşmesi, yatırım ve harcamaların canlanması beklenir.

Enflasyonist baskı güçlendiğinde ise daraltıcı para politikası likiditeyi azaltarak talebi soğutmaya çalışır.

Maliye politikası kamu harcamaları, vergiler ve transferler aracılığıyla yürütülür.

Kamu harcamalarının artırılması ya da vergilerin azaltılması toplam talebi genişletir.

Vergilerin artırılması veya kamu harcamalarının kısılması ise talebi daraltır.

Ancak politikanın sonucu yalnızca aracın yönüne bağlı değildir.

Harcama çarpanı, vergi yapısı, ithalat eğilimi, faiz duyarlılığı ve beklentiler politika etkisini belirler.

Kamu harcaması artışı özel yatırımı faiz kanalıyla dışlayabiliyorsa maliye politikasının net genişletici etkisi zayıflayabilir.

Buna dışlama etkisi denir.

IS-LM çerçevesi bu etkileri sistematik olarak okumaya yarar.

IS eğrisi mal piyasası dengesini, LM eğrisi para piyasası dengesini temsil eder.

Likidite tuzağı gibi durumlarda para talebi faize çok duyarlı hale gelir ve para arzındaki artış üretimi güçlü biçimde yükseltmeyebilir.

Yatırımlar faize duyarsız olduğunda da para politikasının üretim üzerindeki etkisi sınırlanır.

Açık ekonomide döviz kuru rejimi ayrıca önemlidir.

Sermaye hareketlerinin serbest olduğu ve döviz kurunun serbest dalgalandığı bir düzende genişletici maliye politikası yerli parayı değerlendirebilir, net ihracatı zayıflatabilir ve milli gelir üzerindeki etkiyi geri alabilir.

Sabit kurda ise para politikası bağımsızlığı zayıflarken maliye politikası daha etkili hale gelebilir.