Mali Müşavirlik Tüketici ve Üretici Dengesi (Fayda ve Üretim Teorisi) Konu Anlatımı

Tüketici teorisi, bireyin sınırlı bütçesiyle en yüksek tatmine ulaşmaya çalıştığını varsayar.

Bu tatmin fayda kavramıyla açıklanır.

Bir maldan elde edilen toplam tatmin toplam fayda, son tüketilen birimin sağladığı ek tatmin ise marjinal faydadır.

Genellikle aynı maldan daha fazla tüketildikçe marjinal faydanın azalacağı kabul edilir; çünkü ilk birimler ihtiyacı daha yoğun biçimde karşılarken sonraki birimler aynı değeri üretmez.

Tüketici dengesi bu nedenle sadece hangi malın sevildiğiyle ilgili değildir.

Malın sağladığı ek fayda, fiyatı ve tüketicinin bütçe sınırı birlikte düşünülür.

Rasyonel tüketici, parasını farklı mallar arasında dağıtırken her liranın sağladığı ek faydayı karşılaştırır.

Üretici teorisi aynı mantığı üretim tarafına taşır.

Firma, emek, sermaye, hammadde ve teknoloji gibi girdileri kullanarak mal ya da hizmet üretir.

Kısa dönemde bazı girdiler sabit kabul edildiği için üretim artışı çoğu zaman değişken girdilerin artırılmasıyla sağlanır.

Bu durumda marjinal ürün kavramı önem kazanır: bir girdiden bir birim daha kullanıldığında toplam üretimde meydana gelen artış ölçülür.

Başlangıçta uzmanlaşma ve daha verimli kullanım nedeniyle marjinal ürün artabilir; fakat belirli bir noktadan sonra sabit girdi üzerinde çalışan ek değişken girdiler verimi düşürmeye başlar.

Bu, azalan verimler kanununun temel sezgisidir.

Tüketici ve üretici dengesinin ortak noktası marjinal karar mantığıdır.

Tüketici son birimin faydasını maliyetiyle, üretici son birimin ürüne ve maliyete katkısını satış olanağıyla karşılaştırır.

Üretici için amaç yalnızca mümkün olan en yüksek üretim değildir; üretim kararının maliyet ve gelir tarafıyla uyumlu olması gerekir.

Tüketici de sadece en çok istediği malı sınırsız biçimde alamaz; bütçe kısıtı tercihi sınırlar.

Bu nedenle fayda ve üretim teorisi, talep ve arz eğrilerinin arka planını açıklar.