Sermaye Yapısı ve Kâr Dağıtım Politikası Konu Anlatımı

Sermaye yapısı kararı, işletmenin borç ve özkaynak kaynaklarını hangi ağırlıkla kullanacağını belirler.

Borç genellikle faiz gideri nedeniyle vergi avantajı sağlayabilir; ayrıca özkaynak yerine daha düşük maliyetli kaynak kullanımı ortakların getirisini artırabilir.

Fakat borç sabit ödeme yükümlülüğü doğurur.

Faaliyet nakit akışları zayıfladığında faiz ve anapara ödemeleri finansal sıkıntı riskini büyütür.

Bu nedenle borcun faydası ile finansal risk maliyeti birlikte değerlendirilir.

Dengeleme yaklaşımı, optimal sermaye yapısının borcun vergi avantajı ile finansal sıkıntı maliyetlerinin dengelendiği noktada oluşacağını kabul eder.

Geleneksel yaklaşım belirli bir borç düzeyine kadar sermaye maliyetinin düşebileceğini, aşırı borçlanmada ise risk primlerinin yükselmesiyle maliyetin artacağını vurgular.

Sermaye yapısı kararında sektörün nakit akışı istikrarı, varlıkların teminat değeri, büyüme fırsatları, vergi durumu, yönetimin risk tercihleri ve finansal esneklik önemlidir.

Her işletme için tek bir borç oranı yoktur; uygun yapı işletmenin risk profiline bağlıdır.

Kâr dağıtım politikası, temettü ödemesi ile kârın işletmede bırakılması arasında karar verir.

Dağıtılan kâr ortaklara bugünkü nakit sağlar; işletmede bırakılan kâr ise yeni yatırımların finansmanında kullanılabilir.

Modigliani-Miller yaklaşımı belirli varsayımlar altında temettünün değeri değiştirmeyeceğini savunurken kuş elde teorisi yatırımcıların bugünkü temettüyü daha değerli görebileceğini belirtir.

Vergi tercihleri, müşteri grubu etkisi ve temettünün piyasaya sinyal göndermesi de politikayı etkiler.